บรรณาคาร

เมื่อประมาณเมื่อ ๕๐ กว่าปีก่อน ครอบครัวสมัยรุ่นพ่อได้ เข้ามาขยายสาขาจึงเข้ามาเปิดร้านในเวิ้งฯ เนื่องจากสมัยก่อน เวิ้งฯ เป็นแหล่งขายหนังสือใหญ่อันดับต้นๆ ของประเทศไทย อาจเทียบได้กับย่านผ่านฟ้าในสมัยนี้ ซึ่งหากใครนึกถึงหนังสือ ต้องมาที่เวิ้งฯ แต่เดิมที่ร้านขายนิยายกำลังภายในเล่มเล็กปกอ่อน เล่มละ ๕๐ สตางค์ จนความนิยมเริ่มเปลี่ยน ทางร้านจึงปรับ สินค้าไปตามยุคสมัย จากนิยายเล่มเล็กๆ กลายเป็นนิยายเล่มใหญ่ รวมไปถึงการซื้อลิขสิทธิ์วรรณคดีต่างๆ แล้วก็ไปจ้างโรงพิมพ์ เพื่อมาจัดจำหน่ายที่ร้าน สมัยก่อนในเวิ้งฯ มีร้านขายหนังสือเยอะกว่านี้แต่ก็ไม่มีการ แข่งขันกันจะเป็นการช่วยเหลือกันมากกว่า อย่างช่วงเทศกาลไหว้ เจ้าประจำปีก็จะปิดถนน มีกิจกรรม ฉายหนัง มีลิเกให้ดู ใช้กระดาษทองมาติดเป็นรูปม้าตัวใหญ่ๆ สองตัว ทั้งซอยก็จะมี แต่ของไหว้เจ้าที่แต่ละหลังนำมาตั้งเรียงกันบนโต๊ะยาวเกือบ ๔๐ เมตร เมื่อไหว้เสร็จเพื่อนบ้านก็จะนั่งคุยกันต่อ เทศกาลไหว้เจ้า จะมีปีละ ๒ ครั้งจัดในตลาดกับในซอย ปัจจุบันเวิ้งฯ เปลี่ยนแปลงไป มาก ต่างคนต่างทำการค้า เพราะไม่มีแหล่งที่จะมารวมกัน ส่วน คนดั้งเดิมก็ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกันเยอะขึ้น

ที่ตั้งปัจจุบัน

ยังไม่มีข้อมูล