ร้านเม่งฮวด

ร้านเม่งฮวดปัจจุบันตกทอดกันมาเป็นรุ่นที่ ๒ จากร้านเดิมมีอยู่เพียง ๑ ห้องแถว ต่อมามีการขยายร้านเรื่อยๆ จนมีหน้าร้าน ๒ แห่งในเวิ้งฯ คือหน้าร้านรับทำตู้กระจก และหน้าร้านรับทำบรรจุภัณฑ์ โดยสาเหตุที่ หันมาทำกิจการตู้กระจกเนื่องจากคุณพ่อเคยเป็นช่างทำกระจกอยู่ที่ ร้านทำกระจกเก่าในเวิ้งฯ เจ้าของร้านเม่งฮวดเล่าว่า ในอดีตการทำตู้กระจกหนึ่งตู้ ไม่มี อุปกรณ์ไฟฟ้าใดๆ มีแต่คนกับเครื่องมือจำพวก มีดตัดกระจก ที่เจียร กระจก แล้วค่อยประยุกต์มาใช้เครื่องไม้เครื่องมือไฟฟ้าที่ทันสมัยตามมา ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นลูกค้าประจำที่รู้จักมักคุ้นกันดี ซึ่งมีจำนวนไม่น้อยที่ เป็นร้านขายเครื่องประดับเพชรพลอยที่ต้องใช้ตู้โชว์สินค้า ในปัจจุบันกิจการของทางร้านขยายตัวออกไปอย่างมาก จากเมื่อก่อน ที่รับทำตู้กระจกเพียงอย่างเดียวตามขนาดและความต้องการของลูกค้า ซึ่งทำการตัดกระจกและประกอบกันในห้องแถวเดิม แต่ปัจจุบัน กิจการได้ขยายตัวเรื่อยๆ ด้วยปริมาณงานมากขึ้น ทำให้หน้าร้านเป็น เพียงที่รับสั่งงานเท่านั้น ด้วยอาชีพที่ผูกพันกับพื้นที่และผู้คนทำให้เจ้าของร้านเม่งฮวดเกิด ความรู้สึกใจหาย เมื่อรู้ว่าอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับที่นี่ “ถ้า เวิ้งฯ ไม่อยู่ก็ใจหายเหมือนกัน ทำใจไม่ได้ เพราะเป็นพื้นที่ที่เราเห็นเรา เล่นมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่รู้จะมาทำมาหากินกันที่ไหน ไม่ได้ห่วงตัวเอง แต่ห่วงลูก รุ่นลูกจะทำมาหากินกันอย่างไร ถ้าไม่มีกิจการส่งต่อ ลูกค้า จะตามเราไปไหม จะติดต่อกันอย่างไร เพราะส่วนใหญ่จะมาติดต่อที่ หน้าร้าน ลูกน้องลูกจ้างจะทำมาหากินอะไรต่อ เพราะสังคมการค้ามัน ไม่ได้แค่ร้านร้านเดียว แต่เป็นคนและชุมชนกลุ่มใหญ่ ทั้งเวิ้งฯ และ รอบๆ เพราะทั้งคนซื้อคนขาย ก็เกื้อหนุนกันทั้งหมด” “นี่เราเป็นคนรุ่นใหม่ยังใจหาย แล้วถ้าเป็นคนรุ่นเก่า ที่อยู่มานาน กว่าเรา เขาคงรู้สึกใจหายมากกว่านี้ คนที่เขาเคยล้มหมอนนอนเสื่อมา ด้วยกัน คนที่เป็นรากเหง้าเดียวกันผูกพันกัน การส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น การรักษาบรรยากาศหน้าร้านของบรรพบุรุษ การรักษาอาชีพของบรรพบุรุษ ที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆ สืบเชื้อสายจากรุ่นสู่รุ่น ก็คงไม่รู้ว่าเราจะเจอ แบบนี้ สังคมใหญ่ๆ แบบนี้ได้ที่ไหน สังคมที่เอื้อเกื้อหนุนกัน ก็ได้แต่หวัง ให้เวิ้งฯ ยังคงอยู่และเราต่อสู้ไปด้วยกัน” “นอกจากพวกเราที่อยู่ห้องแถวในเวิ้งฯ จะเดือดร้อน เพราะคำว่า ชุมชนของเรา เราไม่ได้มองว่าเป็นแค่เวิ้งฯ แต่เป็นคนรอบๆ เวิ้งฯ ด้วย ที่เดือดร้อนก็มีพวกแม่ค้ารถเข็น ที่ไม่ได้อยู่ในเวิ้งฯ แต่เข็นมาขายคนใน เวิ้งฯ ร้านอาหาร ตลาดรอบๆ เวิ้งฯ ที่เราไปมาหาสู่ทั้งพบปะพูดคุย ซื้อขายกันก็เดือดร้อน เพราะไม่มีเวิ้งฯ อยู่ แล้วเขาจะขายใคร ใครจะ มาซื้อ”

ที่ตั้งปัจจุบัน

ยังไม่มีข้อมูล